Sam Ghandchiسام قندچي دو کلمه درباره ی داستان فروپاشی و موضوع آلترناتیو
سام قندچی

http://www.ghandchi.com/3369-alternative.htm

مطالب مرتبط: 1     2     3     4     5     6     7     8     9     10     11     12     13     14

 

alternative

 

حدود 26 سال پیش در سال 1994، اولین بحثهای خود را در اینترنت در مورد موضوع آلترناتیو مطرح کردم که تا امروز ادامه داشته است، یکی در نوشته ای بود تحت عنوان «پارادیم های جدید»، و دومی در نوشته ای تحت عنوان «ما چه می خواهیم؟؟» که دومی هیچگاه به فارسی ترجمه نشد و هنوز فقط به انگلیسی در دسترس است چون در آن روزها در اینترنت بحثها به زبان انگلیسی بود. در واقع 10 سال پیش از آن، در سال 1984، در نوشته ای به زبان فارسی تحت عنوان «ترقی خواهی در عصر کنونی»، اساس بحثهای خود را درباره ی آلترناتیو برای جامعه ی ایران مطرح کرده بودم. و این تلاشها بود که به تدوین پلاتفرم حزب آینده نگر در سال 2001، منتهی شد که در فصل پانزدهم کتاب ایران آینده نگر در سال 2003 نیز منتشر شد، و 20 سال بعد، دو روز پیش، «ضمیمه ی 2020 پلاتفرم حزب آینده نگر»، که نوعی به روز کردن این تلاشها است، انتشار پیدا کرد. اما در حقیقت ما در زمان انقلاب 57 نوعی آلترناتیو سازی را برای ایران تجربه کردیم. ایران در تلاطم انقلابی بود و هنوز جهان تجربه ی ویتنام را فراموش نکرده بود و احتمال آنکه کمونیستها قدرت را در ایران به دست گیرند وحشت غرب بود، و به همین دلیل کنفرانس گوادلوپ تشکیل شد که کشورهای غربی راهکاری را در برابر این خطر جستجو کنند، و به این صورت بر آلترناتیو رژیم اسلامی خمینی توافق کردند. در حقیقت این سراسیمگی در مورد خطر «فروپاشیِ» رژیمی که در ایران در قدرت بود، سالها پیش از مورد مشابهِ «فروپاشی» در شوروی و بلوک شرق، مطرح شد، اما کسی امروز به نحوه ی برگزیدن آلترناتیو توسط غرب در زمان انقلاب 1357، به این شکل نگاه نمی کند، و بیشتر همه، انقلابهای رنگارنگ در شوروی و اقمار آنرا که یک دهه بعد صورت گرفت، بعنوان موضوع پاسخ غرب به فروپاشی، به یاد دارند. به هر حال واقعاً ترسی که از «فروپاشی» در میان کشورهایی که در ایران صاحب منافع هستند، باعث است که از "خطر" فروپاشی حرف می زنند، وگرنه انقلابیون، که، خود، تلاشگر سرنگونی رژیم هستند، و اگر این طرحهای گوادلوپ نبود، چه بسا نیروهای مردمی در ایران رژیم آینده را به نوع دیگری شکل داده بودند، که لزوماً به این معنی نیست که بهتر می بود، اما مطمئناً متفاوت می بود! به هر حال موضوع اصلی نیروهای اپوزیسیون این نیست که فکر کنند رژیم، به خودی خود، سرنگون می شود، یا که به اصطلاح «فروپاشی» صورت می گیرد، بلکه آنها خود کسانی هستند که نظیر خیزش 96 و خیزش 98 دارند با فداکاری، این کار را که برای ناظران بیرونی «فروپاشی» خوانده می شود، انجام می دهند، و برخلاف جریاناتی نظیر گوادلوپ که تلاش می کردند در صورت وقوع چنین رویدادی، آنچه خود می خواهند را به قدرت برسانند، موضوع آلترناتیو برای نیروهای مردمی، تضمین دموکراسی و عدالت اجتماعی است، و به همین دلیل برنامه های مختلف سیاسی و اجتماعیِ آلترناتیو، در 36 سال گذشته، در میان اپوزیسیون مطرح و مورد بحث قرار گرفته است. اصلِ خطر برای نیروهای مردمی نیز این نیست که آلترناتیو سازی در داخل کشور یا خارج کشور صورت گیرد، بلکه اصلِ خطر این است که چه کسانی و با چه برنامه ای این کار را انجام می دهند و به همین دلیل حدود یکسال پیش در نوشتاری تحت عنوان «چرا بحث آلترناتیو سکولار دموکرات مهم است؟»، این موضوع مورد بررسی قرار گرفت و هنوز هم متأسفانه توجه به این اصلِ بحث، در میان بسیاری از موضوعاتی که در ارتباط با بحث آلترناتیو مطرح می شود، گم شده است!

 

به امید جمهوری آینده نگر دموکراتیک و سکولار در ایران،

 

سام قندچی
http://www.ghandchi.com

بیست و یکم خرداد ماه 1399

June 10, 2020

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

متون برگزیده
http://featured.ghandchi.com

متون برگزیده سام قندچی

 

 

برای حزب جمهوریخواهان سکولار دموکرات و آینده نگر ایران
https://sites.google.com/site/futuristparty

 

 

 

SEARCH