بعدالتحریر نوزدهم آذر ماه 1392

http://www.ghandchi.com/900-singularity-kurzweil.htm

کامنت کوروزیل 24 ژوئیه 2012: موافقم که سخت افزار به تنهایی کافی نیست اما نکته کلیدی بحث من این است که ما همچنین به دستاوردهای تصاعدی در عرصه کنترل نرم افزار حیات و هوش رسیده ایم. من مخالفم که هوش بیولوژیک پس از سال های 2030 از هرگونه هوش غیربیولوژیک بهتر باشد.

ممکن است تصور شود که چه اهمیتی دارد درباره راه های فراسوی نقطه انفصالی امروز بحث کنیم چرا که نقطه انفصالی طبق ارزیابی ری کورزویل حوالی سال 2045 خواهد بود (1).

اهمیت بحث در آن است که از امروز راه های فراسوی نقطه انفصالی به استراتژی در عرصه های هوش مصنوعی و مهندسی ژنتیک تأثیر مستقیم میگذارد.

در مقاله ضمیمه دو راه پیش روی در فراسوی نقطه انفصالی مورد بحث قرار گرفته و لازم است متذکر شوم که نظر دیگران در مورد توان هوش مصنوعی در نزدیکی نقطه انفصالی از حدود سال 2030 متفاوت خواهد بود هرچند هنوز در نوشته های منتشر شده صاحب نظران این عرصه، انعکاس نیافته است.

امیدوارم در آینده نزدیک بحث های مطرح شده در مقاله زیر بیشتر باز شود اما برای ابعاد دقیق تر تکنیکی این مبحث به نوشتار پانویس 4 مراجعه کنید که مورد توافق صاحب نظران نیز هست.

به امید جمهوری آینده نگر دموکراتیک و سکولار در ایران

سام قندچی، ناشر و سردبیر ایرانسکوپ
http://iranscope.blogspot.com   
http://www.iranscope.com   
http://www.ghandchi.com

اول شهریورماه 1391

August 22, 2012

مقاله ضمیمه:

نقطه انفصالی نزدیک است!

بلاگ فرادید

http://ir.voanews.com/content/blog/1405295.html

«ری کورزویل» در شاهکار نظری خود با عنوان نقطه انفصالی نزدیک است پیش بینی می کند که بشریت در سال 2045 از یک نقطه انفصالی عبور خواهد کرد. (1)

بر اساس تحقیقات کورزویل کامپیوترها در سال2027 با سرعت  10 به توان 19 سی پی اِس - محاسبه در ثانیه - از سرعت مغز انسان جلو می زنند و اضافه می کند که تا سال 2045 انسان هایی که با هوش مصنوعی ادغام نشده باشند قادر به رقابت نخواهند بود. همچنین نشان می دهد که پیشرفت بشریت در قرن بیست و یکم معادل ٢۰۰۰۰ سال خواهد بود. یعنی در عرض ۱۰۰ سال در قرن کنونی که ما در آن به سر میبریم، معادل 10 برابر همه تحول دوهزار سال تاریخ گذشته، دنیا بجلو خواهد رفت. به عبارت دیگر اگر برای درشکه و ایجاد راه های مال رو چندین قرن طول کشید تا در اقصی نقاط دنیا گسترش یابند، و برای توسعه اتومبیل و ایجاد جاده ها در دنیا صد سال هم زیاد بود، برای کامپیوتر و همه جاگیر شدن اینترنت یک دهه کافی بوده است تا همه کره زمین را به هم وصل کند. (2)

برای ما که در پیش از نقطه انفصالی زندگی می کنیم به تصور آوردن زندگی پس از آن، دشوار است. اما بشریت یکبار میلیونها سال پیش، از نقطه انفصالی دیگری عبور کرده است، زمانی که ما دنیای میمون ها را پشت سر گذاشتیم. آنچه مشخصاً بشریت را از میمونهایی که از نقطه انفصالی عبور نکردند تفکیک کرد، ابزارسازی بود، که نه تنها دنیای بیرونی ما را تغییر داد بلکه در تکامل زبان و دانش بشری نقش عمده ایفا کرد.

در فراسوی نقطه انفصالی پیش رو دستکم دو راه برای تکامل بشریت قابل تصور است:

 اول راهی است که در همه تمدنهای بشری از آن بعنوان «کار» یاد می شود. این نقشی است که می تواند از طریق ابزارهای غیربیولوژیک بهتر انجام شود. از همین حالا محصولاتی نظیر سیستم های پردازش تصویر، کارهای مربوط به حواس ما را شبیه سازی می کنند. و سیستمهای خبره، کار مرتبط با دانش و تخصص را توسط ابزار هوشمند ممکن ساخته اند و دستگاه های ترجمه، انتقال مطالب از یک زبان به زبان دیگر را بدون دخالت مترجم، سریع تر می کنند. ما می توانیم به نقطه ای برسیم که محتویات مغز خود را بر دستگاه های هوش مصنوعی دانلد کنیم. (3)

دومین راهی که پیش روی ما قرار دارد تغییر ژن و ساختارهای بیولوژیک بدن انسان است تا حد استفاده از ننوبات، آنگونه که کورزویل مطرح می کند، نه تنها برای چیرگی بر امراض بلکه همچنین برای مقاوم کردن ما در برابر تشعشات یا حتی برای توان زندگی کردن بدون مصرف اکسیژن. (3)

چرا لازم است راه موجودیت بیولوژیک از نوعی متفاوت را در کنار راه ابزار هوشمند غیربیولوژیک، دنبال کرد؟ موجودات بیولوژیک بسیار بیش از ابزار هوشمند غیربیولوژیک در عرصه خودآموزی از دنیای بیرونی توانمند هستند. اگر بخواهیم از واژه پردازی کانت استفاده کنیم اولی در گزاره های *ترکیبی* بهتر عمل می کند در صورتیکه دومی در گزاره های *تحلیلی* قادرتر است. این واقعیت حتی وقتی کامپیوترها از سرعت محاسبه در ثانیه بشر، رد شوند هم صادق خواهد بود. به عبارت دیگر حتی در حال حاضر، موجودات بیولوژیک که سرعت محاسباتی کمتری نسبت به همتایان غیربیولوژیک خود دارند، در انجام کارهای دسته اول قابلیت بیشتری دارند.

در نتیجه بنظر می رسد که هردو راه تکامل بشریت در جهان فراسوی نقطه انفصالی مهم خواهند بود و ما نباید از یکی در مقابل دیگری صرف نظر کنیم.