Sam Ghandchiسام قندچي برخی فعالان داخل کشور: زورمان نمیرسد
سام قندچی
http://www.ghandchi.com/2750-zooremaan-nemiresad.htm

مطالب مرتبط: http://bit.ly/2YGlqpf

http://bit.ly/2RReEu6     http://bit.ly/30a8vMn

 

zooremaan-nemiresad 
 

 

برخی فعالان سیاسی و مدنی در ایران می گویند زورمان به این رژیم نمیرسد و این حرفشان لزوماً به معنی حمایت از حمله ی نظامی یا حتی تحریم های فلج کننده ی اقتصادی علیه ایران نیست، اما بیان این واقعیت است که نگران چشم انداز توافق تازه میان آمریکا و ج.ا.ا. هستند، که شرایط میدانی را در ایران برای فعالیت آنها سخت تر کند. در واقع در زمان شاه نیز در اواسط سالهای دهه 1340 در پی انقلاب سفید، همین بحثها در اپوزیسیون ایران راه افتاد و مطرح کنندگان این بحثها را، کسانی نظیر امیرپرویز پویان، طرفداران تئوری بقا نامیدند، و در حقیقت از زنده یادان بیژن جزنی تا امیرپرویز پویان و مسعود احمدزاده و دیگر پایه گذاران سازمانهای چریکهای فدایی خلق و مجاهدین خلق، در مخالفت با آنچه تئوری بقا خواندند، مشی چریکی را تجویز کردند. انقلاب 1357 ایران نشان داد که جریانات مذهبی سیاسی کار در همان سالها قادر شدند در همان ایران سازماندهی مردمی کنند، یعنی آنها صندوق قرض الحسنه و کمک به خانواده های بی سرپرست درست می کردند در حالیکه جریانات چریکی بانک می زدند. به هرحال اینجا منظور رد دوباره ی مشی چریکی و دفاع از سیاسی کاری نیست که در گذشته نظر خود را به تفصیل بیان داشته ام و حرف تازه ای ندارم.

 

اما حقیقت این است که صرفنظر از روابط آمریکا و ج.ا.ا. کلاً هر دولتی که در ایران سرِ کار باشد، با اتکاء به نفت، از موقعیت رژیم شاه نمی تواند برخوردار شود، و دلیلش هم این است که نفت دیگر موقعیت ویژه ی آن دوران را به هیچ کشوری نمی دهد، دورانی که واقعاً برای نفت، بازار فروشنده بود و نه بازار خریدار. در آمریکا نیز در ایالات جنوبی کشور در 100 سالی که کوکلاکس کلان در قدرت بود، شانسی که جنبش سیاهپوستان آورد، این بود که دنیا آلترناتیو تولید کلان پنبه را در مصر ایجاد کرد و کلاً تولید پنبه در ایالات جنوبی آمریکا برای مصرف کنندگان اروپایی دیگر حیاتی نبود و به اصطلاح بازار فروشنده نبود که پیش از آن در انحصار ایالات جنوبی آمریکا بود. حتی این عامل پیش از دوران رکانستراکسیون و آغاز حرکت کوکلاکس کلانها، در زمان جنگ داخلی هم به پیروزی آبراهام لینکن کمک کرد، چرا که اروپاییان از حکومت کٌنفِدِرِیتِ ایالات جنوبی آمریکا حمایت ویژه ای نکردند. علاوه بر این عامل اقتصادی، عامل دیگری نیز که سیاسی بود در آن 100 سال کمکی برای مبارزان علیه آپارتاید قلمداد می شد، و آن این واقعیت بود که بعد از الغای برده داری در زمان پرزیدنت لینکن، دیگر قانون اساسی و دولت فدرال، یعنی دولت مرکزی آمریکا، اساساً به متحدی برای جنبش سیاهپوستان تبدیل شد. متأسفانه در ایران چنین کمکی برای فعالان سیاسی و مدنی در مبارزه با کوکلاکس کلان های اسلامی وجود ندارد. به هر حال اینها واقعیات مثبت و منفی ایران کنونی در مقایسه با دوران مبارزه با کوکلاکس کلان ها در سالهای 1865 تا 1965 در آمریکا است.

 

به امید جمهوری آینده نگر دموکراتیک و سکولار در ایران،

 

سام قندچی

IRANSCOPE.COM
http://www.ghandchi.com

سیزدهم تیر ماه 1398
July 4, 2019

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

متون برگزیده
http://featured.ghandchi.com

برای حزب جمهوریخواهان سکولار دموکرات و آینده نگر ایران
https://sites.google.com/site/futuristparty

 

 

SEARCH