Sam Ghandchiسام قندچي آیا منظور ما و خارجی ها از پراکندگی اپوزیسیون یک چیز است؟
سام قندچی
http://www.ghandchi.com/2134-paraakankegi.htm

 

multiparty

 

با یک ایرانی مقیم آمریکا درباره انتخابات مقدماتی برای فرماندار ایالت مریلند حرف میزدم که امروز برگزار شد و گفتم امروز دموکراتها و جمهوریخواهان مثل انتخابات ریاست جمهوری، کاندیداهای خود را برای تعیین نامزد حزب خود برای احراز مقام فرماندار ایالت مریلند داشتند، و بعداً در انتخابات نهایی که چند ماه بعد است در رقابت بین نامزدهای دموکراتها و جمهوریخواهان، فرماندار بعدی مریلند انتخاب خواهد شد.  مریلند بطور سنتی ایالتی دموکرات بود اما فرماندار کنونی جمهوریخواه است. جالب است ویرجینیا که همسایه مریلند است، برعکس بطور سنتی ایالتی جمهوریخواه بوده اما فرماندار کنونی دموکرات است. البته نمایندگان مجلس ایالتی ویرجینیا هنوز اکثریت جمهوریخواه هستند. مخاطب ایرانی ام گفت چرا اینهمه پراکندگی هست و فقط یک حزب ندارند. گفتم این که دیگر حداقل است که فقط دوتا حزب هست وگرنه می شود همان دیکتاتوری تک حزبی و بعدش هم فاشیسم. قبول کرد، هرچند از یاد گرفتن نام کاندیداها برای مقامات مختلف ایالتی و فدرال و مطالعه سابقه کارشان و تصمیم گیری برای رأی دادن خسته بود، حالا چه در مریلند زندگی کند، چه ویرجینیا چه واشنگتن چه هر ایالت دیگر در آمریکا. باور نمی کنید از هر ایرانی که در هر جای آمریکا زندگی می کند سؤال کنید و ببینید چند نفر این انتخاباتها را در محل زندگی خود، دنبال می کنند. تازه در همین آمریکا که می گوییم دوحزبی است در واقع تعداد زیادی حزب وجود دارد ولی چون همه آنها چندان تأثیری در نتایج انتخابات ندارند از دو حزب مؤثر حرف می زنیم و تازه بازهم دنبال کردن کاندیداها و مشارکت در دموکراسی کلی کار برای هر آدم عادی در کشور است. حالا وقتی یک آمریکایی در مورد پراکندگی در میان نیروهای سیاسی ایران بگوید خودش همه اینها را در سیستم کشور خود می داند که بسیار بغرنج و کاربر و به عبارتی حتی به اصطلاح "پراکندگی" است اما منظور او از پراکندگی اپوزیسیون ایرانی، مانند ایرانی مخاطب من نیست؟ یعنی منظورش این نیست که حتی دو حزب را زیاد بداند. منظورش این است که نیروهای سیاسی ایران پراکنده هستند به این معنی که ساختاری ندارند که این مجموعه نیروهای سیاسی را قادر کند بتوانند برای رسیدن به هدف مورد نظرشان کارآیی داشته باشد در حالیکه در کشورهای دموکراسی حتی کشورهایی که در آنها چندین حزب اصلی وجود دارند، مانند بسیاری از کشورهای اروپایی، چنین کاری در جامعه سالهاست نهادینه شده است. بنظر می رسد ما ایرانیان لازم است منظورمان را از ناراحتی از پراکندگی برای خود روشن کنیم وگرنه ممکن است حتی اگر دو حزب هم باشد بگوییم زیادی است و تصور کنیم برای خلاصی از پراکندگی باید همان یک حزب را داشت یا به قول مخاطب من اصلاً از خیر هرچی حزب است بگذریم. اما در آنصورت چطور می شود دموکراسی داشت که 40 سال است در آرزویش هستیم.

 

به امید جمهوری آینده نگر دموکراتیک و سکولار در ایران

سام قندچی

IRANSCOPE.COM
http://www.ghandchi.com

ششم تیر ماه 1397
June 27, 2018

 

 

 

متون برگزیده
http://featured.ghandchi.com

 

 

 

SEARCH