Sam Ghandchiسام قندچي مشکل کمک آمریکا به تغییر رژیم در ایران، ترامپ و بایدن نیست
سام قندچی

http://www.ghandchi.com/3341-taghiire-regime.htm

مطالب مرتبط: 1     2     3

 

regime-change-us-iran

 

مشکل بسیار ساده است. نگاهی به افغانستان بیاندازید. آمریکا نه تنها رژیم اسلامی طالبان را سرنگون کرد بلکه سالها در آن کشور برای جنگ با بقایای اسلامگرایان، مخارج زیاد و تلفات قابل ملاحظه ای را متحمل شد و در پایان همین چند ماه پیش مجبور به امضای صلح با طالبان شد. کاری به دلائلش ندارم و در مورد وضع کنونی در افغانستان هم می دانیم، اما منظور این است که به رغم آنکه حمله ی یازدهم سپتامبر القاعده به نیویورک و واشنگتن،  آمریکا را وادار به انتخاب گزینش تغییر رژیم در افغانستان کرد، ولی عملاً نتیجه ی کار، تداوم جنگ با اسلامگرایان شد که توانستند بعد از تغییر رژیم همچنان مقاومت کنند، و اینکه سکولارهای افغانستان عملاً نتوانستند جلوی اسلامگرایان حتی با کمک آمریکا، ایستادگی کنند. مورد عراق، متفاوت، اما پیام مشابهی برای آمریکا بوده است. مثلاً خیلی ها متعجب هستند که چرا مدیریت صدای آمریکا عملاً بعد از سه سال و نیم ریاست جمهوری پرزیدنت ترامپ همانهایی هستند که در دوران اوباما بودند، و مسائلی نظیر عدم تصویب مسؤل منصوب شده ی آقای ترامپ توسط کنگره را مطرح می کنند. بنظر این نگارنده این حرفها اصل موضوع نیست. واقعیت این است که دلیل عدم پیگیری سیاستِ کمک به تغییر رژیم در ایران، حتی اگر کل کنگره هم در دست جمهوریخواهان بود چندان متفاوت نمی بود و سیاست آمریکا است. واقعاً از زاویه ی منافع آمریکا، از دیدگاه هردو جناح، به یکجا می رسیم، البته اگر قرار باشد که نتیجه ی کار در ایران، نظیر افغانستان و عراق شود. در حقیقت بعد از سقوط شوروی اساساً کشورهای اروپای شرقی بعد از 30 سال، به جوامعی دموکراتیک، پیشرفته به همراه عدالت اجتماعی در حد دولت رفاه، نظیر اروپای غربی، تبدیل نشدند، و نظیر کلونی های آزاد شده ی بریتانیا یک قرن پیش از آن هستند. خود روسیه هم چندان تفاوتی با دوران کمونیستی نکرده و رژیمی استبدادی است و البته یک اتفاق مهم که در این 30 سال افتاده، تقلیل قابل ملاحظه ی تضاد روسیه و چین است. در نتیجه از نظر ژئوپلیتیک، از یکسو کشورهای اصلی کمونیستی سابق یعنی چین و روسیه را داریم که در اتحادهایی نظیر سازمان همکاری شانگهای خود را نشان می دهد، و از سوی دیگر کشورهای سرمایه داری سابق اروپا، آمریکا، ژاپن، کانادا، استرالیا، نیوزلند و غیره را داریم که از جمله در ناتو همکاری می کنند و برخی کشورهای بلوک شرق پیشین هم به آنها پیوسته اند و ترکیه و ناتو عربی و غیره. یعنی جریانات اسلامی رادیکال شیعه اساساً با گروه کشورهای کمونیستی شرق سمتگیری دارند، در حالیکه جریانات محافظه کار اسلامی اهل تسنن نظیر عربستان و کشورهای عرب خلیج فارس با غرب سمتگیری دارند. به عبارت دیگر، آنچه از دعوای شرق و غرب حاصل شده، امکانات بیشتری را بعد از سقوط شوروی برای اسلامگرایان فراهم کرده است و آنهم از هردوسو و در نتیجه بازهم باید از خود بپرسیم که «تهدید کوکلاکس کلانهای اسلامی برای جهان چقدر جدی است» یا بهتر بگویم، چقدر جدی گرفته می شود؟ این واقعیات جهانی، از جمله کمکی است به رژیم اسلامی حاکم بر ایران، و واقعاً مگر آنکه اپوزیسیون ایران توان دیگری از سکولار دموکراتها را در خاورمیانه نشان دهد، شک دارم سیاست آمریکا در قبال موضوع تغییر رژیم در ایران، تغییر قابل ملاحظه ای کند، حال چه پرزیدنت ترامپ در قدرت باقی بماند و چه آقای بایدن به ریاست جمهوری برسد!

 

سام قندچی
http://www.ghandchi.com

سی ام اردیبهشت ماه 1399
May 20, 2020

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

متون برگزیده
http://featured.ghandchi.com

متون برگزیده سام قندچی

 

 

برای حزب جمهوریخواهان سکولار دموکرات و آینده نگر ایران
https://sites.google.com/site/futuristparty

 

 

 

SEARCH