Sam Ghandchiسام قندچي آزادیبان، پارس تورچ، سپاه پاسداران و اینکه اپوزیسیون در داخل ایران کیست و چه می گوید
سام قندچی

http://www.ghandchi.com/2650-opposition-kist.htm

مطالب مرتبط:  http://bit.ly/2G4iier   http://bit.ly/2Ji9q8j

پی نوشت یکساعت بعد از انتشار: http://bit.ly/2JSuaUi   http://bit.ly/2Hox01L

 

iranian-opposition

 

در دوران رژیم شاه اصلاً در خارج، کمتر کسی حتی نام و نظرات اپوزیسیون علنی را در داخل کشور شنیده بود در حالیکه جریاناتی نظیر «مجله فردوسی» در داخل ایران وجود داشتند و از نظر تئوریک نویسندگانش خیلی هم باسواد و صاحب نظر بودند و کارهای ارزنده ای هم انجام می دادند؛ با اینحال اگر از کسی در کنفدراسیون می پرسیدید اپوزیسیون در داخل ایران کیست فوری می گفتند چریکهای فدایی خلق، مجاهدین خلق و بعد هم از گروه های سیاسی کار، حرف میزدند که در داخل فعالیت مخفی داشتند و اظهار امیدواری می کردند که آن گروه ها نیز بتوانند در میان کارگران و دهقانان بیشتر تأثیرگذار شوند، همین و بس. حالا، در 40 سال گذشته، آنچه در خارج کشور، درباره اپوزیسیون داخل در کانون توجه بوده، دقیقاً اپوزیسیون علنی یعنی جریاناتی نظیر «مجله فردوسی» دوران شاه است، که گرچه کارهای با ارزشی می کنند، اما اپوزیسیون واقعی در جامعه ایران نیستند، و نمی توانند هم باشند، چون ایران تحت رژیم کوکلاکس کلان های اسلامی حاکم بر ایران، به مراتب استبدادی تر از رژیم شاه است، و اگر کسی علنی کار می کند، نمی تواند حرف واقعی دل مردم را بگوید، همین دوتا کلمه حرف زدنِ علنیِ برخی فعالانِ سیاسی و مدنی، فوراً آنها را در زندان قرار می دهد، و حتی نظیر زنده یاد ستار بهشتی زیر شکنجه در بازجویی کشته می شوند، و دیگرانی هم فقط بخاطر بیان نظرشان درباره مسائل سیاسی یا نظری از جمله به اتهام سب النبی، اعدام شدند. همین بحثهایی که در یکماه گذشته درباره موضوع سپاه پاسداران در اپوزیسیون خارج مطرح می شود نشان می دهد که گویی از دو رژیم متفاوت داریم حرف میزنیم، و درک خارج کشور از خواستهای اپوزیسیون واقعی داخل کشور، و نه آنچه اپوزیسیون علنی در داخل ایران می گوید، خیلی از واقعیت دور است. شخصاً وقتی بلاگ آقای آزادیبان یعنی پارس تورچ را مطالعه می کنم می بینم که در داخل ایران، اپوزیسیون چیزی است که کاملاً با تصور خارج کشور از آن، متفاوت است. البته بازهم یادآوری کنم که شخصاً آقای آزادیبان را نمی شناسم و هیچوقت با ایشان تماسی نداشته ام و فقط بطور اتفاقی بلاگ پارس تورچ را در اینترنت دیدم و مورد مطالعه قرار داده ام.

 

به امید جمهوری آینده نگر دموکراتیک و سکولار در ایران،

 

سام قندچی

IRANSCOPE.COM
http://www.ghandchi.com

بیست و هفتم اردیبهشت ماه 1398
May 17, 2019

 

پانویس:

 

پی نوشت یکساعت بعد از انتشار

http://bit.ly/2JSuaUi

دو دسته و هردو هم از خارج کشور مرتب در فیسبوک می نویسند مردم ایران آنقدر جربزه ندارند که این رژیم را بیاندازند، و دسته اول نتیجه گیری می کنند که این رژیم را باید با حمله نظامی انداخت و دسته دوم هم نتیجه گیری می کنند که باید با این رژیم ساخت و مذاکرات را تشویق کرد تا وقتی که مردم این جربزه را پیدا کنند. واقعیت این است که فعالانی در داخل کشور نظیر آقای آزادیبان نمی گویند مردم ایران جربزه ندارند. می گویند ما به تنهایی زورمان نمیرسد و این حرف را چه درست چه نادرست در تاریخ خیلی ها گفته اند نظیر مبارزان ضد فاشیست در آلمان نازی. لطفاً دقیق حرفشان را بخوانید بجای آنکه حرف دیگری به آنها نسبت دهید، چه با این فعالان مخفی اپوزیسیون در داخل کشور موافقید چه مخالف. در همین آمریکا آنچه ایشان در مطلبی زیر مطلب آخر امروز در بلاگشان نوشته اند را اینجانب نمی توانم به دلیل مقررات فیسبوک درج کنم در حالیکه در زمان جنگ جهانی دوم دقیقاً چنین طرحی در آمریکا در مورد هیتلر و موسولینی علناً همه جا بحث می شد و شماری نیز اعلام کردند که می خواهند اجرا کنند، بازهم اینجا بحث بر سر این نیست که کار درستی است یا نه، موضوع این است که ما در جهانی زندگی می کنیم که در همه جا دموکراسی و روشهای مسالمت آمیز حکمفرما شده اما کوکلاکس کلان های اسلامی در ایران و نقاط دیگر خاورمیانه درجه قساوت را از دوران فاشیسم هیتلری و روسیه استالینی به دوران قرون وسطی برده اند که هنوز بعد از نیم قرن، با همه توان پژوهشگران، غرب نمی داند با چه پدیده ای روبروست چون 500 سال از آن دوران تاریخی فاصله دارد.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

متون برگزیده
http://featured.ghandchi.com

برای حزب جمهوریخواهان سکولار دموکرات و آینده نگر ایران
https://sites.google.com/site/futuristparty

 

 

 

 

SEARCH