Sam Ghandchiسام قندچي یکی از ضررهای بزرگ شکنجه و کلاً وجود زندانی سیاسی برای جامعه
سام قندچی

http://www.ghandchi.com/2414-zendanie-siyasi.htm

 

evin-prison

 

شخصاً سالها عمر خود را برای دفاع از زندانیان سیاسی صرف کرده ام، و آنهم از همه نحله های سیاسی، از دکتر عباس شیبانی تا زنده یاد شکرالله پاک نژاد، و در نتیجه امیدوارم آنچه می نویسم حمل بر این نشود که نفسم از جای گرم بلند می شود یا که می خواهم به زندانیان سیاسی توهین کنم، ولی واقعاً زندانی سیاسی بودن و حتی با افتخار مقاومت کردن، کسی را نه انسان می کند و نه سیاستمدار خوب، وگرنه اسدالله لاجوردی نیز در زمان رژیم شاه، زندانی سیاسی بود، البته او به دلیل جنایت یعنی ترور حسنعلی منصور بازداشت شده بود اما جمع کثیری از زندانیان سیاسی هم در زمان رژیم شاه و هم در زمان رژیم اسلامی، جنایتی مرتکب نشده اند و به خاطر ابراز عقیده ای که رژیم دوست ندارد، یا به دلیل شرکت در تجمعات سیاسی و مدنی، به زندان افتاده اند. و توان مقاومت امری فیزیکی است و البته شخصیت و اعتقاد افراد هم مؤثر است که بسیاری در زمان جنگ ضد فاشیستی حاضر شدند سیانور بخورند و بمیرند و به آرمانها و همرزمان خود خیانت نکنند. اما واقعاً اینکه کسی چون زندانی سیاسی بوده قرب و منزلت خاصی پیدا می کند، بویژه در جامعه ایران، قبل و بعد از انقلاب، مورد نظر است، و بسیاری از این زندانیان سیاسی سابق در زمان شاه وقتی به خارج می آمدند و می توانستند نظرات خود را آزادانه بیان کنند تازه معلوم می شد اصلاً فاقد دانش و فهم سیاسی هستند. بعد از انقلاب هم تعدادی از زندانیان سیاسی رژیم اسلامی که به خارج آمده اند و به خاطر زندان افتادن در ایران معروف هستند، آنقدر بیسواد و بی استعداد هستند که حتی بعد از سالها زندگی در آمریکا چهار خط انگلیسی که می نویسند پر از غلط است و منظورم هم آن اشتباهات املایی و انشایی نیست که کسی ممکن است چون تند نوشته سهواً به روی کاغذ گذاشته  باشد. و اینها مرتب هم اظهاراتی در مورد موضوعات نظری و جهانی می کنند که واقعاً در حد سواد سال اول دانشکده علوم سیاسی در آمریکا نیست اما چون زندانی سیاسی بوده اند حرفشان بعنوان وحی منزل پخش می شود. شاید در برابر شکنجه، افراد واقعاً مقاومی بوده اند اما این امر نه کسی را دکتر خوبی می کند و نه صاحب نظر سیاسی. یکی استعداد تحصیل پزشکی دارد و یکی هم علوم سیاسی و به قول یک کتاب معروف انگلیسی در این زمینه هرکسی باید ببیند رنگ چتر نجات او چیست. شاید مردم مقصرند که از زندانیان سیاسی، شخصیت سیاسی می سازند یا که به هر دلیلی، امر بر بعضی مشتبه می شود. نمی خواهم نام ببرم و اصلاً مسأله خصومت شخصی نیست و حتی با آنهایی که منظور نظرم است ارتباطی ندارم. هیچکدام هم نمی دانند منظورم به آنها است ولی واقعاً رژیمهای دیکتاتوری با زندان انداختن افراد به دلیل عقیده سیاسی نه به بقای رژیم خود کمک می کنند و نه به رشد جامعه. کشورهای اروپایی همه بساط شکنجه و زندان سیاسی را در موزه ها گذاشته اند اما زندان اوین در ایران، 40 سال بعد از انقلاب 1357، هنوز برای همان هدفی که ساخته شده بود، مورد استفاده قرار می گیرد.


به امید جمهوری آینده نگر دموکراتیک و سکولار در ایران،

 

سام قندچی

IRANSCOPE.COM
http://www.ghandchi.com

نوزدهم دی ماه 1397
January 9, 2019

 

 

 

 

 

 

 

 


 

متون برگزیده
http://featured.ghandchi.com

 

 

 

SEARCH