Sam Ghandchiسام قندچي واقعیات انقلاب 21 ایران و اپوزیسیون شناخته شده
سام قندچی

http://www.ghandchi.com/2335-enghelabe21iran.htm

   

enghelab-e-21-iran

 

انقلاب قرن بیست و یکمی ایران (1)، بیش از یکسال است که آغاز شده است. همانطور که در گذشته مفصل بحث شد، در این انقلاب، آنارشیستهای ایران (2)، نیروی فعال هستند و در خیزش 96 (3)، نشان دادند که با اسلامگرایی مرزبندی روشن دارند و مطمئناً با رژیم مذهبی مخالف و هوادار دموکراسی و سکولاریسم هستند. با اینحال هدف آنارشیستها گرفتن قدرت نیست بلکه نابودی قدرت است. به همین دلیل نیروهای سیاسی مختلف که چندان هواداری در این انقلاب ندارند، تلاش می کنند از این وضعیت برای کسب قدرت، بهره بگیرند. از جناح های درون رژیم نظیر حجت الاسلام رییسی و آیت الله علم الهدی در مشهد تا آقایان محمود احمدی نژاد و اسفندیار رحیم مشایی تا اصلاح طلبان، در این یکساله سعی کردند که از این موقعیت به نفع خود بهره ببرند. جناح های حکومت به درجات مختلف در سپاه پاسداران و تشکیلاتهای امنیتی نفوذ دارند و از این اهرمها به نفع خود استفاده می کنند. البته اصلاح طلبان که در نوعی رابطه وحدت و رقابت با اعتدال گرایان به رهبری آقای حسن روحانی هستند دارای تشکیلات سیاسی قابل ملاحظه ای هستند که بازمانده احزاب اعتماد ملی حجت الاسلام مهدی کروبی و حزب مشارکت است که رهبری آن را حجت الاسلام سید محمد خاتمی و آقای میرحسین موسوی در دوران جنبش سبز به عهده داشتند، و حتی امروز «حزب اتحاد ملت ایران اسلامی» که بازمانده سازماندهی آن دوران اصلاح طلبان است شاید بزرگترین تشکیلات سیاسی در ایران باشد. با این حال جناح های حکومتی بیشتر روی جامعه روحانیت، حوزه و روحانیون برجسته نظیر آیت الله محمد یزدی (برای اقتدارگرایان) یا آیت الله شبیری زنجانی (برای اصلاح طلبان) حساب می کنند، تا که روی تشکیلاتهای سیاسی. از سوی دیگر در اپوزیسیون سکولار، در ایرانی که نظیر پایان رژیم شاه، اساساً احزاب آزاد سکولار دموکرات وجود خارجی ندارند، امید رهبران سکولار به تشکیلاتهای غیرحزبی است، همانگونه که آیت الله خمینی با اتکا بر شبکه مساجد و تشکیلات روحانیت توانست قدرت را در ایران قبضه کند، نیروهای سلطنت طلب در اپوزیسیون سکولارِ امروز، امیدشان به تشکیلات ارتش در ایران است که بتواند، با چرخشی، از بازگشت سلطنت، حمایت کند، و حتی جناح هایی از سپاه پاسداران و بسیج را نیز با خود همراه سازد. جمهوریخواهان سکولار دموکرات در ایران امیدشان به جنبش مدنی در ایران است که در ماهیت خود اساساً سکولار دموکرات است اما در عمل، رهبری سازمانهای مدنی ایران اساساً در دست اصلاح طلبان اسلامی و چپی هایی است که با آنها همراه هستند. با اینحال اسلامی و مذهبی بودن نیروهای سیاسی، دیگر در ایران امتیاز نیست بلکه باعث از دست دادن محبوبیت است، و اهمیت اصلاح طلبان، نه بخاطر اسلامی بودن آنها، بلکه به خاطر داشتن تشکیلات موجود در جامعه است. در واقع اپوزیسیون سیاسی که سکولار دموکرات باشد، با فشار شدید نیروهای امنیتی، اصلاً در داخل ایران تشکیلاتی ندارد و از آنجا که در 40 سال گذشته کلاً اپوزیسیون شناخته شده، کار مخفی را کنار گذاشته، در داخل کشور از سازمانهای سکولار دموکرات نمی توان حرف زد. البته اینکه تشکیلاتهای سیاسی حاضر در ایران، استحاله و سکولار دموکرات شوند، از حالا قابل پیش بینی نیست. آنارشیستهای ایران نیز اساساً از نظر فکری شبیه کردهای سوریه به دنبال ایجاد سیستمی هستند که کنفدرالیسم می خوانند و مدل خود را از کانتونهای سوییس گرفته اند هرچند شکلی دهقانی در سوریه دارد. برخی فعالان سیاسی آنارشیست ایران حتی در دوران جنگ کردها و داعش در سوریه، به دلیل همین احساس نزدیکی ایدئولوژیک، می خواستند به کردستان سوریه بروند. لازم به یادآوری نیست که داستان مفصل پ ک ک که تشکیلات کردهای سوریه، و پژاک را در ایران می گرداند، از بحث این مقاله جدا است (4). به هر حال در داخل ایران که اساساً جامعه ای شهری و مشخصاً در تهران با جمعیتی حدود 30 میلیون نفر روبرو هستیم، چنین مدلهای حکومتی نه عملی است و نه در شرایطی که دو نیروی ارتش و سپاه وجود دارند، اجازه نخواهند داد، چنین سازمانهای نیمه نظامی با قدرت بسیار محدود بتوانند اداره کشور را به دست گیرند و چنین امری غیرممکن است. تهرانِ امروز، تبریزِ زمان ستارخان نیست، و در نتیجه چنین طرح هایی حتی در صورت اجرایی شدن، با شرایطی نظیر کمون پاریس روبرو خواهد شد. بنظر میرسد دو جریان بیشترین شانس را دارند که از وضعیت کنونی بتوانند بهره برداری کنند. یکی جریان اصلاح طلبان است و دیگری نیروهای سلطنت طلب البته اگر که واقعاً ارتش با آنها همکاری کند و اگر از حمایت جدی بین المللی برخوردار شوند. متأسفانه در شرایطی که رژیم حاکم، اجازه رشد تشکیلاتهای سکولار دموکرات را در کشور نمی دهد، نیروهای فراحزبی نظیر ارتش و سپاه می توانند بیشترین نقش را در آینده ایران ایفا کنند، بویژه آنکه نیروی اصلی انقلابی یعنی آنارشیستها، که رژیم اسلامی را از پای در خواهند آورد، اعتقادی به تشکیلات ندارند، و در نتیجه خود قادر به گرفتن قدرت نخواهند بود.

 

به امید جمهوری آینده نگر دموکراتیک و سکولار در ایران،

 

سام قندچی

IRANSCOPE.COM
http://www.ghandchi.com

هجدهم آبان ماه 1397
November 9, 2018

 

پانویس:

 

1. انقلاب 21 ایران

https://goo.gl/w5rMvF

 

2. آنارشیسم ایرانی

https://goo.gl/hGT9V6

 

3. خیزش 96

https://goo.gl/QmJPYV

 

4. گویا نیوز: چرا آمریکا برای دستگیری سران پ ک ک در قندیل جایزە تعیین کردە؟

https://news.gooya.com/2018/11/post-20426.php

 

 

 


 

متون برگزیده
http://featured.ghandchi.com

 

 

 

SEARCH