Sam Ghandchiسام قندچينوستالژی ام پیش از خبرهای امید کوکبی
سام قندچی
http://www.ghandchi.com/1159-omid-kokabi.htm

 

چهل و هفت سال پیش وقتی دبیرستان را تمام کردم می خواستم فیزیک اتمی بخوانم اما بعداً رشته تحصیلی را تغییر داده و در پایان هم روزنامه نگار شدم. هرگاه از ناملایمات زندگی روزنامه نگاران و فعالین سیاسی در فشار بودم، پیش خود نوستالژی کار علمی و آکادمیک داشتم و در عالم خیال می گفتم شاید اگر همان راه علوم طبیعی را ادامه داده بودم، خود و خانواده ام زندگی راحتی می داشتیم.

 

اما نگاهی به زندگی امید کوکبی برایم آشکار ساخت که وقتی از کشوری استبدادزده آمده ای فرقی نمی کند که راه سیاست را دنبال می کنی یا راه علم یا هر راه دیگر، زندگی تان را اوضاع سیاسی کشور رقم می زند و نه استعدادها و علاقه ای که برای کاری در خود دارید یا نیازی که مردم دارند.

 

امید کوکبی فیزیکدانی که به پیام آقای حسن روحانی رییس جمهوری اسلامی ایران برای بازگشت به وطن در همان نخستین روزهای دولت تدبیر و امید با پای خود پاسخ داده و به ایران بازگشته سالهاست در همین دوران دولت آقای روحانی در زندان است و امروز با از دست دادن یک کلیه و سرطانی که وجودش را فرا می گیرد، همچنان در زندان به سر می برد.

 

واقعاً که شرح حال امید کوکبی نشان می دهد زندگی بسیاری از کسانی که هیچ علاقه ای به سیاست ندارند به دلیل دیکتاتوری در ایران مسیری پیدا می کند که به آنچه استعداد درونی شان است، ربطی ندارد. امید کوکبی نخبه ای است که با آلبرت انیشتین در محافل علمی مقایسه شده و چون نخواسته با مقامات امنیتی ایران همکاری کند نه تنها از زندگی علمی بازمانده بلکه از کل زندگی کردن محروم شده است. با پیوستن به هشتگ آزادی امید حداقل صدای خود را به جهانیان در حمایت از او می رسانیم.

https://twitter.com/hashtag/FreeOmid?src=hash
 

به امید جمهوری آینده نگر دموکراتیک و سکولار در ایران

سام قندچی، ناشر و سردبیر ایرانسکوپ

http://www.iranscope.com

http://www.ghandchi.com
سوم اردیبهشت ماه 1395
April 22, 2016

 

 

متون برگزیده
http://featured.ghandchi.com

 

SEARCH