Sam Ghandchiسام قندچيدورنمای توافق آمریکا و ایران
سام قندچی

http://www.ghandchi.com/884-us-iran-deal-prospects.htm

Prospects of US-Iran Deal
http://www.ghandchi.com/884-us-iran-deal-prospects-english.htm

 

یک ماه پیش خوشبین بودم که توافق آمریکا و ایران بزودی امضا شود و تنها نگرانیم این بود که در آن چه چیزی برای حقوق بشر هست (1). اما پس از دور آخر مذاکرات ژنو که روز گذشته پایان یافت و جان کری به عربستان پرواز کرد، بنظر می رسد دورنمای توافق کمرنگ شده است. این تغییر اوضاع نه به خاطر سخنرانی نتانیاهو در کنگره آمریکاست و نه به دلیل فشارهای عربستان سعودی. علت تغییر خود ایران است. اجازه دهید توضیح دهم.

 

برخورد ایران امروز شبیه آخرین ماه های مذاکرات با عراق در پایان جنگ ایران و عراق در سال 1989 است، هنگامیکه جمهوری اسلامی سعی می کرد پنجه آهنین خود را در داخل در ارتباط با اپوزیسیون و در مرزهای با عراق با تصرف مناطق جدید نشان دهد، تا در مذاکرات در موضع قدرت قرار گیرد. جمهوری اسلامی ایران همان کارها را در چند ماه گذشته انجام داده است، مانورهای نظامی در خلیج فارس و افزایش اعدامهای گروه های رادیکال در ایران. اما آمریکا، عراق صدام حسین نیست. وقتی چین مائو می خواست روابطش را با آمریکا باز کند، برای آمریکاییها فرش قرمز پهن کرد و در برابر اپوزیسیون داخلی خویشتنداری نشان داد. کشوری نظیر آمریکا خوب از قدرت ایران آگاه است اما در زمان مذاکرات، دولت آمریکا نیاز دارد که تصمیمات خود را برای رأی دهندگانش توجیه پذیر سازد. آمریکا برعکس عراق صدام حسین، یک دموکراسی است. در نتیجه رفتار طرف مقابل نقش مهمی در پیروزی مذاکرات ایفا می کند و به همین دلیل چین مائو در زمان سفر نیکسون توجه دقیقی به نشان دادن حسن نیت چین به مردم آمریکا داشت.

 

شما نمی توانید یک ژورنالیست آمریکایی را به زندان بیاندازید و فکر کنید می توانید به قلب مردم آمریکا پلی بزنید. شما با عراق صدام حسین طرف نیستید. رأی دهندگان در آمریکا اهمیت دارند و جمهوری اسلامی کاملاً آنها را نادیده گرفته است. این مسأله فقط درباره تندروها در ایران نیست. دولت روحانی اینگونه رفتارها را کمک کننده دانسته و تصور کرده که به اصطلاح نشان دادن موضع قدرت برای مذاکرات کمک کننده است و دعوای داخلی بر  سر این کارها راه نیانداخته است. اوباما با کنگره آمریکا و اسراییل بخاطر تلاش برای توافق با ایران وارد کشمکش شده است، اما آقای روحانی هیچ اقدامی در ارتباط با برچیدن شعارهای "مرگ بر آمریکا" در تهران، سازمان دادن مانورهای های جنگی در خلیج فارس، و راه انداختن بساط جوخه های اعدام مخالفان در کشور، انجام نداده است.

 

نمی دانم که دورنمای هرگونه توافقی برای همیشه از دست رفته باشد اما مطمئنم که دورنمای توافق فوری در زمان حاضر بسیار کمرنگ شده است. برای آقای اوباما، داشتن توافق با ایران دیگر آنقدر مهم نیست. او توانسته قیمت نفت را بسیار پایین بیاورد که برای آقای اوباما حمایت زیاد افکار عمومی را به ارمغان آورده است. همچنین جنگ ایران و داعش در عراق، بازدارندگی متقابل است، و به آمریکا یاری میرساند. چنین جنگی برنده ندارد و تنها شبه نظامیان شیعه و سنی را در منطقه تضعیف می کند. در حال حاضر، مذاکرات آمریکا و ایران چندان تفاوتی با زمان سعید جلیلی ندارد که در نشست های بی نتیجه ای حضور پیدا می کرد و بیاد می آوریم که با گذشت زمان، تحریمهای بین المللی، اقتصاد ایران را ضعیف تر و ضعیف تر کرد. تنها تفاوت امروز در این است که نفت بسیار ارزان تر و در نتیجه درآمد ایران بسیار کمتر از زمانی است که آقای جلیلی سفر های خود را بین تهران و پایتخت های اروپایی، انجام می داد.
 


به امید جمهوری آینده نگر دموکراتیک و سکولار در ایران
 
سام قندچی، ناشر و سردبیر
ایرانسکوپ
http://iranscope.blogspot.com 
http://www.iranscope.com
http://www.ghandchi.com

چهاردهم اسفند ماه 1393
March 5, 2015

 


پانویس:

 

1.  چه چیزی در توافق آمریکا و ایران برای حقوق بشر هست
http://www.ghandchi.com/873-us-iran-deal-rights.htm

 

 

 

 متون برگزیده
http://featured.ghandchi.com

 

 

 

Web ghandchi.com